اشک در چشمان من طوفان غم دارد ولی خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من
Powered By
llvll.blogfa.Com
بسيار سخت است و غريب ، بر سر دوراهي آشنا شدن ...
شايد اگر در مسير زندگي بعد از اين دو راهي آشنا شده بوديم مقصدمان بهترين ها و خوشترين ها بود. اما كم بود سهم من در سرنوشت تو كه خود اين كاستي را خواستي ...
هرچه بود تمام شد و وقت تسويه حساب رسيد !
تمام لطف هاي لطيفت را چون ديني بر گردن دارم و گرفتم مزد كاري را كه اگر برايت كرده ام از خنده هايت و روي شادت ...
مي گويم نه براي اولين بار و نه براي آخرين بار ، ميگويم براي هميشه كه راضيم به خوشبختيت و نيست انتظاري مرا جز لبخندي پايدار بر لبان گرمت نثار چشمان تشنه ام .
من رفتم تا تو باشي و بر نمي گردم تا باقي بمانی ...
نوشته شده توسط: تنها ترین تنهای دنیای تنهایی
دلم مدتیست در جدال با غرورم رخست گریه می خواهد و غرورم است که از قدرتمندی غم سر تسلیم فرو آورده و صدای فریاد های نیرومند غم در وجودم طنین انداخته...
ای کاش بودی باز در کنارم تا با نسیم دلنواز صدایت ، آبی میگشتی بر آتش جانم ...
اما صد افسوس که رفتی و حتی قطره ای در فکر آتشی که بر جانم فکندی نبودی که رسم روزگارست اینگونه .
اما بخاطر داشته باش که شاید روزی تو نیز به درد من مبتلا گردی و محتاج لحظه ای نوازش گردی و آنگاه من در کنارت خواهم بود ، به احترام عهدی که بستم و تو شکستی!!!
خسته ام عزيزم ، خسته !
خسته از خيره ماندن به آسمان به اميد باران ...
خسته بس كه به دلم گفتم ، بر مي گردي ...
خسته از طوفان سهمگين حوادث كه مزرعه سبز آرزوهايم را ويران كرد ...
درمانده ام از زندگي كه بي تو هر روزش تيره تر از ديروز است ، بي تو دليل و مفهومم را گم كرده ام.
ديگر دليلي براي تحمل اين دو روز باقي مانده ندارم ...
ديگر دليلي نيست كه از يادم ببرد انتظارم را ...
منتظرم و آگاه ، كه زمانم به پايان رسيده است ، ولي با خود مي گويم ، چرا اينگونه ؟؟
روزها را با ديدن پرستو ها و شب را به شمردن ستاره ها مي گذرانم و با خود مي گويم :
چقدر زيبا بود اين دنيايي كه جز زشتي نداشت.
هنگامه رفتن رسيده ، بايد به سفر رفت ، سفري كه چمداني ندارد و هيچ كسي بدرقه ات نمي كند ...
اي كاش كسي براي استقبال آمده باشد !!
ديگر كسي نيست كه كاسه اي آب پشت گام هايم بريزد ، ولي اشكهايم راه پشت سرم را خيس كرده ...
قرآني نيست كه از زيرش عبور كنم اما دست خدا بالاي سرم است ، خدايي كه مدتهاست با من قهر است .
تنها اميد رفتن این است كه ، مي شود هر روز تو را از آن بالا دید!
مهربان تر از تو سراغ نداشتم هنگامي كه آنطور عاشقانه ساعت ها با من سخن مي گفتي و از بار دلم مي كاستي ...
و بي رحم تر از تو نمي شناسم وقتي آنطور حرمت گل سرخ را مي شكني ...
به خدا سوگند اگر مي دانستم سرنوشت اين گل سرخ سرنوشت دلم است ، هيچ گاه به ارمغانش نمي آوردم.
مگر تاكنون كم تير به قلبم زده بودي كه اين بار نيزه ات را بسوي گل نشانه رفتي ؟
شايد برايت تلخ بود شنيدن كلمه اي از سخنان هر روزه ات به من ، كه اين طور بي رحم شدي ؟
و شايد هم ديگر ، آنقدر كوچك شده ام كه نمي تواني در دلت بيابيم ؟!
خاطرم هست كه بارها و بارها شكستي ! قلبم را ، غرورم را ، حرمتم را ...
اما هيچ زمان هيچ نگفتم ، به اميد روزي كه خود در اين شرايط باشم و تو هيچ نگويي ، ولي ...
دنيا به كام توست ! كه جدايي دلت از دلم ، چون جدايي گلبرگي از قامت چون گلت بود ...
حق با توست ! كه نبودم آن عروسك روياهايت ، كه هر زمان بازيت پايان يافت در كنج گنجه بخوابد و لب به سخن برنيارد ...
و افسوس كه جدايي دلم از دلت ، چون جدايي ريشه از قامت درختي خشكيده بود.
خدايا مي دانم كه قهري با من ، ولي دعايم را استجابت كن كه ديگر مثل خودت تنهايم ...
گلم را كه از هر گلي زيبا تر است ، تا دنيا به قدرتت دنياست ، تازه و گل باقي دار و عمرم را به عمرش ببخش تا عمر گلش نباشد.
و خاطرم هست كه ...
وعده دعوت به درگاهت را به من داده بودي ! ولي خاطرم نيست كي وعده اجابت ، با دلي شكسته و صورتي خيس را به تو دادم ....؟؟؟!!!
و در آخر تولد یکی از دوستانمون رو تبریک میگم
۱۲ خــــــــــــــــــــــــــــــــــرداد
امیدوارم در تمام مراحل زندگیشون موفق باشند!
یا حق
چرا تا به حال به این فکر نکردیم که چرا می گوید دوستت دارم ؟
آیا به غیر این است که منافعی برای خود در دوست داشتن تو دارد ؟
مگر نه آنکه تو را می خواهد تا دل خود را با تو آرام کند ؟
مگر این نیست که وقتی می گوید بی تو هرگز به فکر این است که بعد تو به که تکیه کند ؟
آیا این طور نیست که وقتی تقاضای دیدارت را می کند فقط در فکر نجات خودش از دل تنگیست ؟
و هزاران سوال دیگر
...که همه و همه تنیجه متحد دارند
:عشق دروغی بزرگ است و تنها واژه ای برای پوشش خودخواهی
!و اکنون با تمام وجود می دانم که
....
خسته ام اما نه این بار از جانب جسمم بلکه روحی خسته دارم، روحم خسته از رویارویی با سردی های طوفان سخت زمانه است ، روحم خسته از تحمل سنگینی خویش است و پرواز آرزویش گشته ، خسته از زخم های ناجوانمردانه ای است که تو بر آن وارد آوردی و حال میگرید نه به خستگی خود بلکه به حاصل این کوله بار خستگی ....
که هیچ چیز جز تنهایی نیست !
خدایا ای کاش فرصتی می دادی تا روحم را پروازش دهم و ای کاش دست روحم را می گرفتی تا از کنج این خرابه دل بلند گردد و دگر بار راهت را پیش گیرد
